Op mijn 32e dacht ik dat ik een treinramp wel zou zien aankomen voordat die plaatsvond.
Ik zou graag willen zeggen dat ik het met Chloe zag aankomen, maar ik wilde zo graag dat deze avond goed zou verlopen, dat ik alle vroege signalen negeerde.
Ik had al een tijdje niet meer gedate. Mijn laatste serieuze relatie eindigde in stilte, als een kaars die in een lege kamer tot niets opbrandt. De maanden erna waren niet bepaald eenzaam.
Ze waren gewoon… gedempt. Mijn leven bestond uit dagenlang werken, avondenlang series kijken die ik al had gezien, en steeds minder berichtjes van vrienden omdat iedereen het druk had, getrouwd was, of allebei.
Ik wil graag zeggen dat ik het met Chloe al zag aankomen.
Mijn zus, Erin, was degene die me uiteindelijk aanspoorde om het opnieuw te proberen. "Je bent veel te goed om thuis te blijven zitten, Evan. Ga er weer op uit, man. Het is niet het einde van de wereld, weet je."
Op een regenachtige donderdag liet ze me datingapps downloaden, en we zaten aan mijn aanrecht te swipen en te grappen tot ik buikpijn kreeg.
"Wauw. Deze vrouwen hebben echt veel zelfvertrouwen, Ev."
'En je wilt dat ik iemand aanspreek?' vroeg ik, half geamuseerd, half doodsbang.
"Ga er weer op uit, man. Het is geen apocalyps, hoor."
Toen ik een match had met Chloe, viel ze me meteen op. Ze was zelfverzekerd, knap en reageerde snel met iets geestigers dan wat ik had gestuurd. Ze plaagde me over mijn profielfoto, waarop ik een vis vasthield en er veel te serieus uitzag voor een zaterdagmorgen.
Ze stuurde het volgende bericht:
"Grote vangst of midlifecrisis?"
'Kan het niet allebei zijn?' antwoordde ik.
En daarmee was de zaak afgerond.
Toen ik een match had met Chloe, viel ze meteen op.
Na een paar dagen heen en weer gepraat stelde Chloe voor om samen te gaan eten. "Laten we iets bijzonders doen. Het leven is kort... we moeten ervan genieten."
Ik herinner me dat ik even aarzelde voordat ik antwoordde. Ik had al eerder dates gehad waarbij "iets bijzonders" uitmondde in een spelletje waarbij ze elkaar de rekening niet konden betalen, of waarbij ze naar de wc vluchtten en nooit meer terugkwamen.
Maar deze keer wilde ik eerlijk zijn. Ik wilde er zeker van zijn dat mijn tijd en energie niet verspild zouden worden.
Dus ik stuurde Chloe een berichtje:
"Even voor de duidelijkheid: ik deel de rekening meestal op een eerste date. Dat maakt het makkelijker, en zo weten we allebei wat we willen betalen."
Ze antwoordde binnen een minuut:
"Dat is prima! Geen probleem."
Het voelde alsof alles op zijn plek viel.
Na een paar dagen heen en weer gepraat stelde Chloe voor om samen te gaan eten.
"Oké, Evan," zei ik tegen mezelf. "Misschien hebben we er wel een goede gevonden."
Chloe koos de plek uit, een stijlvol visrestaurant in het centrum. Alles was gedempt verlicht en er klonk zachte jazzmuziek, en het was zo'n restaurant waar je de prijzen op de menukaart pas ziet als je goed kijkt.
Die avond streek ik een overhemd dat ik sinds Kerstmis niet meer had gedragen en oefende ik smalltalk in de badkamer. Ik herinnerde mezelf eraan: "Je gaat gewoon iemand ontmoeten, je doet geen auditie voor 'The Bachelor'."
Ik was er als eerste. De gastvrouw glimlachte. "Een tafel voor twee, meneer?"
"Ja, graag. Het is de reservering onder Evan."
"Misschien hebben we wel een goede gevonden."
Ik was er vroeg en nam plaats aan de bar, terwijl ik deed alsof ik de wijnkaart bestudeerde. Elke keer dat de deur openging, keek ik even opzij, half verwachtend dat Chloe binnen zou komen.
De barman trok mijn aandacht. "Wacht je op iemand, broer?"
Ik knikte. "Eerste date."
Hij grijnsde. "En jullie hebben elkaar online ontmoet?"
"Is het zo vanzelfsprekend?"
'Alleen omdat je elke 30 seconden op je telefoon kijkt,' zei hij lachend terwijl hij een glas afveegde.
Voordat ik kon antwoorden, klonk er een stem. "Evan?"
"Wacht je op iemand, broer?"
Ik draaide me om, en daar stond ze: prachtig lang haar, een rode jurk en een brede, stralende glimlach. Het leek alsof de hele zaal haar meteen opmerkte.
Ik stond op en stootte bijna mijn kruk om. "Hé Chloe. Heb je de plek een beetje gevonden?"
"Het was niet moeilijk," zei ze, terwijl haar ogen over het restaurant dwaalden. "Wauw, wat is dit een prachtige plek."
Ik haalde mijn schouders op, terwijl ik mijn zenuwen voelde opspelen. "De eer gaat naar jou. Jij hebt ervoor gekozen."
Ze lachte en haakte haar arm in de mijne toen de gastvrouw naderde. "Dat klopt. Ik heb een talent voor leuke plekken."
"Hé Chloe. Heb je de plek goed gevonden?"
We volgden de gastvrouw, slalommend tussen de tafels door, terwijl Chloe's hakken zelfverzekerd tikten. Aan onze tafel ging ze als eerste zitten en keek om zich heen alsof ze elk detail in zich opnam.
'Leuke plek, hè? Ze hebben kreeft! Ik ben dol op kreeft. Ik hoop dat je er niet allergisch voor bent, Evan,' plaagde ze.
"Geen allergieën," antwoordde ik. "Maar ik heb wel een beetje last van menustress."
Ze glimlachte. "Geloof me, je zult het hier geweldig vinden."
Een serveerster verscheen. Maya, stond er op haar naamkaartje. Ze gaf ons de menukaarten. Chloe keek er nauwelijks naar.
"Ik weet wat ik wil," zei Chloe. "Ik neem de kreeft. Met botersaus, alstublieft. En extra saus erbij."
"Geloof me, je zult het hier geweldig vinden."
Maya knikte en schreef het op. "Uitstekende keuze. En u, meneer?"
"Eh, de zalm graag," zei ik. "En het water is prima."
Chloe leunde achterover en vouwde haar handen. "Dus, dit is je eerste Tinder-date?"
'Niet mijn eerste, maar wel mijn eerste in lange tijd,' gaf ik toe. 'En jij?'
Ze haalde haar schouders op. "Een paar. Maar de meeste mannen zijn te nerveus. Of te gierig." Ze grijnsde. "Maar jij lijkt ontspannen. Dat vind ik leuk."
Ik lachte nerveus. "Ik doe mijn best. Ik heb eerder nog geoefend met koetjes en kalfjes."
Ze trok een wenkbrauw op. "Echt waar? Maak dan indruk op me."
"Maar je lijkt ontspannen. Dat vind ik prettig."
"Oké... ik mag mijn neus met mijn tong aanraken."
Chloe barstte in lachen uit. "Dat is vreselijk, Evan."
"Misschien, maar het brak wel het ijs."
Ze schudde haar hoofd, nog steeds glimlachend. "Goed, je krijgt punten voor je moeite."
Toen onze drankjes arriveerden, pakte ze haar telefoon tevoorschijn. "Ik hoop dat je het niet erg vindt. Ik documenteer mijn culinaire reis."
"Doe het maar. Mijn bord heeft er nog nooit zo goed uitgezien."
Ze maakte een foto, en daarna een van ons. "Lach eens. Mijn vrienden zullen bewijs eisen dat je bestaat."
Ik grijnsde. "Zeg maar dat ik de eerste ronde heb overleefd."
Chloe barstte in lachen uit.
Chloe knipoogde. "O, het is nog vroeg."
We klinkten met onze glazen, de kamer gonsde van de activiteit en het gesprek verliep alsof we dit al honderd keer eerder hadden gedaan. Voor het eerst die avond voelde ik hoop.
Even dacht ik dat ik haar misschien verkeerd had ingeschat. Misschien was Chloe gewoon brutaal, en niet arrogant.
We waren klaar met eten en ik was bijna helemaal ontspannen toen Maya de borden afruimde.
Toen kwam de rekening, die midden op tafel werd gelegd. Chloe pakte hem niet aan.
Ik keek haar aan en vervolgens naar de rekening. Alleen al haar kreeft kostte 150 dollar. Met wijn, dessert en bijgerechten erbij was haar portie ruim meer dan de helft.
Ik dacht dat ik haar misschien verkeerd had ingeschat.
Ik haalde mijn kaart tevoorschijn.
'Goed,' zei ik, om het luchtig te houden. 'We delen het gewoon zoals afgesproken, toch?'
Chloe leunde achterover en glimlachte alsof ze een grap begreep die ik had gemist.
"Ik ga niet betalen," zei ze, niet onvriendelijk, maar volkomen stellig.
Ik staarde haar aan, half verwachtend dat ze zou lachen. "Wat?"
Ze haalde haar schouders op. "Jij bent de man. Mannen betalen toch? Zo heb ik het altijd gedaan."
Mijn oren voelden gloeiend aan. "Maar... jullie hadden afgesproken om te splitsen."
"Mannen betalen, toch? Zo heb ik het altijd gedaan."
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
