Het merkwaardige is dat professor Yotov zijn toekomstige vrouw voor het eerst zag toen ze nog maar 13 jaar oud was. Ze stond in zijn geheugen gegrift als een lief, roodharig meisje met sproetjes.
"Ze was best grappig, net als Pippi Langkous. Ik was 18 jaar oud en studeerde aan de universiteit, en zij was ook student. Haar zus, met wie ik samen studeerde, nam haar mee naar een demonstratie, zo'n soort die toen nog georganiseerd werd, en zo hebben we elkaar leren kennen," zegt Yotov, die eraan toevoegt dat ze pas veel later een relatie kregen.
Centraal in het verhaal staat Iliana's zus, die haar opnieuw meeneemt, maar dit keer naar een feestje van hun studentenvereniging. Het roodharige meisje is inmiddels volwassen en Andrey ziet haar al als een indrukwekkende jonge vrouw.
Ze hebben een zoon, Marin, die geen arts of politicus is geworden. Hij studeerde af in Londen en werkt als financieel adviseur. Sinds 2023 genieten hij en Iliana Yotova van hun eerste kleinzoon, Maxim.
Zes jaar geleden kreeg professor Yotov te maken met een gezondheidsprobleem. "Het heeft me niet veel veranderd. Het gaat goed met me, ik word geopereerd en mijn sociale leven loopt prima. Ik ben alleen gestopt met skiën en tennis."
Hij legt uit dat hij nog steeds mensen ontmoet uit zijn vriendenkring, die bijzonder breed is en onder andere artsen, architecten, acteurs, kunstenaars, muzikanten, politici en journalisten omvat. Wat betreft de vele schilderijen in zijn kantoor, geeft hij toe dat hij een zwak heeft voor de schone kunsten. "Verzamelen in Bulgarije is best lastig. Je moet wel de financiële mogelijkheden van Boyan Radev hebben. Ik verzamel, dat is een gewaagde uitspraak, maar ik koop schilderijen voor zover mijn financiële mogelijkheden dat toelaten. In mijn kantoor hangt een klein deel van de schilderijen die ik thuis heb."
Tot zijn favoriete kunstenaars behoren verschillende namen uit de Plovdiv-school: Georgi Bozhilov – Olifant, Dimitar Kirov en Yoan Leviev. Hij is zichtbaar enthousiast als hij praat over de werken van Hristo Stefanov, Encho Pironkov en Dimitar Kazakov – Nero. Hij is bevriend met Nikolaj Yanakiev, evenals met Mihail Lalov, die ook een van zijn patiënten was.
Hij geeft toe dat hij een vrij eclectische boekensmaak heeft en dat zijn voorkeuren afhangen van zijn stemming. Zijn ware passie ligt echter bij kunstgeschiedenisboeken en historische literatuur in het algemeen.
Dit doet hem ook denken aan zijn favoriete tijdperk, namelijk de jaren twintig. "Er is een film die ik erg mooi vind, Midnight in Paris van Woody Allen. De actie daarin verplaatst zich van het moderne leven naar de gouden jaren van de 20e eeuw. Voor zover ik me herinner, koos de heldin ervoor om in de Belle Époque te blijven leven. In die tijd beleefde de kunst een ware bloeiperiode, en daarom spreekt dit tijdperk me zo aan."
Nu we het toch over favoriete tijdperken hebben, komen we ook bij de politiek. Het feit dat hij getrouwd is met de vicepresident (van destijds - red.) heeft hem politiek gezien helemaal niet geraakt. Integendeel, professor Yotov is consequent en stemt op andere partijen dan die van zijn vrouw. Hij benadrukt ook dat hij noch tijdens de socialistische, noch tijdens de democratische periode lid van een partij is geweest. Politiek interesseert hem puur vanuit een klinisch oogpunt, maar hij wil zich niet aansluiten bij de groep die diagnoses stelt.
Toch omschrijft hij de politieke situatie in ons land als iets dat zich in een genezingsproces bevindt, en dat nog veel tijd nodig heeft om volledig te genezen.
Aan het einde vragen ze de professor met welk schilderij hij zijn leven zou willen vergelijken. "Een soort expressionisme, met heldere en contrasterende kleuren," antwoordt professor Yotov, waarna hij terugkeert naar zijn kantoor en zich bezighoudt met alweer een noodsituatie in de strijd tegen de ziekte, en niet tegen het politieke systeem.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
