Hij is duidelijk vrij van ijdelheid en vraagt vanaf het allereerste begin om niet als een grootheid te worden bestempeld. "Ik sta 's ochtends op, ga naar het ziekenhuis, doe wat ik doe en kom weer naar huis," beschrijft hij zijn levensloop beknopt, alsof operaties en het redden van mensenlevens een bezigheid is waar niets bijzonders aan is.
Voordat hij bij Sofiamed kwam werken, was hij 20 jaar werkzaam bij Pirogov, en in 2006 werd hij hoofd van de afdeling Orthopedie, Traumatologie en Reconstructieve Chirurgie aan de Militaire Medische Academie. Zijn carrière begon overigens bij de gezondheidsdienst van de kustplaats Obzor, waar hij tewerkgesteld was en uiteindelijk districtsarts werd.
"Ik stond aan het hoofd van de plattelandsgezondheidsdienst. Toen ik naar Obzor ging, was het een dorp, maar tijdens mijn werk daar groeide het uit tot een stad. De lokale bevolking ontving me hartelijk, en ze hadden ook niet veel keus, want ik was de enige arts," zegt de professor bescheiden.
Toen hij naar Obzor werd gestuurd, wist hij niet eens waar hij was. Een vriend vertelde me dat er een zee, een resort en een feest waren. Dat bleek niet helemaal waar te zijn. "Natuurlijk was er een zee, maar de zee en het feest waren er maar drie maanden per jaar, de rest van de tijd was het een dorp. Ergens in het tweede jaar van mijn opdracht werd Obzor een stad."
Naast Obzor, waar 's winters 4000 mensen woonden, moest Yotov ook de omliggende dorpen Banya, Emona en Priseltsi bedienen. De jonge arts reisde door deze dorpen en genoot overal grote genegenheid.
"Patiënten brachten me eenden en kippen, en ik wist niet goed wat ik daarmee moest doen. Ze gaven me ook vis, maar die heb ik toen nooit geproefd. Ik werd op straat aangesproken omdat de dokter, na de burgemeester, de partijsecretaris en de politiechef, een van de belangrijkste personen is."
Na drie jaar in Sofia te hebben gewoond, solliciteerde hij naar een functie als onderzoeksmedewerker traumatologie in het Pirogov Spoedeisende Hulpziekenhuis en werd aangenomen. Jaren van hard werken volgden en hij doorliep de hele carrièreladder – van onderzoeksmedewerker, via universitair hoofddocent en afdelingshoofd, tot kliniekhoofd en uiteindelijk hoogleraar, zoals gebruikelijk is aan de Militaire Medische Academie.
"Soms wordt er over mij geschreven dat ik Russisch ben, maar dat klopt niet. Mijn vader is Bulgaars en mijn moeder komt uit Noord-Ossetië. Ik ben geboren in de hoofdstad van de Kaukasische republiek Ordzhonikidze, die tegenwoordig Vladikavkaz heet. Ik ben half Ossetisch," verduidelijkt de traumatoloog.
Andrey was nog heel jong toen zijn ouders terugkeerden naar Bulgarije. Toen zijn grootmoeder, grootvader en oom nog leefden, bezocht Andrey hen in Noord-Ossetië. Na hun dood had hij daar echter geen familie meer. Bovendien werd de Kaukasische republiek onrustig toen de Tsjetsjeense oorlogen uitbraken, met schietpartijen en bombardementen tot gevolg. "Ik heb mijn vrouw meerdere keren beloofd dat ik haar daar mee naartoe zou nemen op huwelijksreis, maar dat is niet gelukt."
De gezinssituatie waarin hij opgroeide, deed totaal niet vermoeden dat geneeskunde zijn roeping zou zijn. Zijn moeder is filologe en hoogleraar Russische taal en literatuur aan de Universiteit van Sofia. Ze gaf zelfs ooit les in Russisch op de toen populaire televisie. Zijn vader is beroepsdiplomaat en hij en zijn moeder ontmoetten elkaar aan de Universiteit van Moskou. "Ze trouwden in Moskou, en waarom ik in Noord-Ossetië ben geboren en niet ergens anders, eerlijk gezegd, weet ik niet", geeft de traumatherapeut toe.
Ons grootste noodziekenhuis, Pirogov, heeft de grootste indruk op zijn carrière achtergelaten. Zoals hij zelf zegt, had ik het geluk mensen te kunnen redden die gewond raakten bij enkele van de massale ongelukken in ons land. Het is een grote spanning voor hem en zijn collega-traumatologen in Pirogov wanneer een trein ontspoort bij Iliyantsi en wanneer er brand uitbreekt in het Musala Hotel in Borovets.
"Wanneer er meer dan twintig zwaargewonden tegelijk binnenkomen, moet je je voorbereiden, ze sorteren op urgentie, dat zorgt voor spanning," zegt professor Yotov kalm, alsof het een normale situatie is. Voor een specialist zoals hij is het inderdaad precies zo: het ontmoeten van zwaargewonden is dagelijkse kost. Ik vraag hem daarom of er een speciaal ritueel is in de operatiekamer.
De professor luistert, net als andere collega's, naar muziek in de gang. "Ik luister de hele tijd naar muziek, zelfs tijdens het opereren, zolang ik anderen maar niet stoor," zegt hij, en hij geeft toe dat hij in hart en nieren een rockliefhebber is. Blues en jazz behoren echter ook tot zijn voorkeuren. De lange gestalte van de professor is vaak te zien bij concerten of in clubs. Hij heeft vrienden in muzikale kringen die hem regelmatig uitnodigen voor concerten.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
