Veronika zette kalm haar kopje afkoelende koffie neer. Haar vingers, versierd met ringen – cadeaus van haar man uit hun twintigjarige huwelijk – trilden lichtjes. Door het grote panoramische raam van restaurant Bellagio ontvouwde zich het uitzicht op de stad in de avond, maar ze merkte noch de fonkelende lichtjes, noch de drukke obers op.
Haar hele wereld was gereduceerd tot één enkele tafel aan de andere kant van de kamer.
— Wat een toeval! — mompelde ze, terwijl ze toekeek hoe Igor teder de hand van een jonge brunette streelde. — Wat een ongelooflijk toeval
Hoe vaak had ze haar man al gevraagd om haar mee te nemen naar precies dit restaurant? Tien? Twintig? "Schat, ik ben moe," "Lieverd, misschien een andere keer," "Verochka, ik heb een belangrijke vergadering"—excuses die zich jaar na jaar opstapelden, totdat ze er uiteindelijk mee ophield.
En nu zag ze hem, nonchalant achteroverleunend in zijn stoel, zo oprecht lachend alsof hij vijftien jaar van zijn jeugd had teruggekregen.
Een ober kwam naar haar tafel:
— Wilt u nog iets anders?
— Ja, — Veronika sloeg haar ogen op, waarin iets wat op vrolijkheid leek, oplichtte.
— Kunt u de rekening van die tafel daar even brengen? Ik wil graag een cadeautje geven.
— Pardon?
— Die man in de bordeauxrode blazer is mijn man. En ik wil hun diner betalen. Maar zeg alsjeblieft niet wie het precies gedaan heeft.
De jongeman keek verbaasd naar de ongewone klant, maar boog zich voorover. Veronika haalde haar creditcard tevoorschijn.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
