Binnen was de gymzaal een explosie van kleur: slingers, roze en zilveren ballonnen, een fotohokje vol grappige rekwisieten. Popmuziek dreunde door de zaal. Vaders en dochters draaiden rond onder een discobal, hun kleine schoentjes flitsten voorbij.
Katie minderde vaart toen we naar binnen stapten.
'Zie je daar een van je vrienden?' vroeg ik, terwijl ik de kamer rondkeek.
“Ze zijn allemaal druk met hun vaders.”
We bewogen ons langs de rand van de dansvloer, dicht bij de muur. Om de paar stappen keken mensen naar ons – naar mijn eenvoudige zwarte jurk en Katie's dappere glimlach.
Molly, een meisje uit Katie's klas, zwaaide vanuit de andere kant van het lokaal terwijl haar vader haar in een onhandige wals liet dansen. "Hoi Katie!" riep ze. Haar vader knikte kort en beleefd.
Katie glimlachte, maar bleef staan.
We vonden een plekje bij de matten. Ik ging zitten en Katie kroop naast me, met haar knieën opgetrokken, haar badge weerkaatsend in het gekleurde licht.
Ze keek vol hoop naar de dansvloer, haar ogen stralend van verlangen. Maar toen een langzaam nummer begon, leek het gemis van Keith haar nog meer te overweldigen.
'Mam?' fluisterde ze. 'Misschien... misschien moeten we naar huis gaan?'
Dat brak me bijna. Ik pakte haar hand vast en kneep erin tot mijn knokkels pijn deden. 'Laten we even uitrusten, mijn liefste,' zei ik.
Op dat moment kwam een groep moeders voorbij, hun parfum hing nog in de lucht. Vooraan liep Cassidy, de koningin van de oudervereniging – perfect zoals altijd.
Ze merkte ons op en bleef even staan, haar uitdrukking verzachtte met iets wat op medelijden leek.
'Arm kind,' zei ze, net hard genoeg zodat anderen het konden horen. 'Evenementen voor complete gezinnen zijn altijd moeilijk voor kinderen uit... nou ja, je weet wel. Incomplete gezinnen.'
Ik verstijfde, mijn hartslag bonkte in mijn oren.
'Wat zei je?' Mijn stem klonk scherper dan ik bedoelde, maar dat kon me niet schelen.
Cassidy glimlachte schuchter. "Ik zeg alleen maar, Jill, misschien zijn sommige evenementen niet voor iedereen weggelegd. Dit is een vader-dochterbal. Als je geen vader hebt—"
'Mijn dochter heeft een vader,' onderbrak ik haar. 'Hij heeft zijn leven gegeven om dit land te verdedigen.'
Cassidy knipperde met haar ogen, overrompeld. De andere moeders kregen ineens veel interesse in hun armbanden en telefoons.
De muziek veranderde opnieuw – een van Keiths favoriete oude nummers, het nummer waarop hij en Katie vroeger in de woonkamer dansten. Katie drukte zich dichter tegen me aan en begroef haar gezicht in mijn mouw.
“Ik wou dat hij hier was, mam.”
'Ik weet het, lieverd. Dat zou ik elke dag wel willen,' mompelde ik, terwijl ik haar haar gladstreek. 'Maar je doet het zo goed. Hij zou zo trots op je zijn.'
Ze keek op, haar ogen glinsterden. "Denk je dat hij nog steeds wil dat ik dans?"
'Ik denk dat hij meer dan ooit zou willen dat je danst. Hij zou zeggen: "Laat ze zien hoe het moet, lieveheersbeestje."' Ik forceerde een glimlach terwijl mijn hart zich samenkneep.
Katie perste haar lippen op elkaar en hield haar tranen tegen. "Maar ik heb het gevoel dat iedereen naar ons staart."
De stilte om ons heen voelde zwaar aan – te veel mensen deden alsof ze het niet merkten.
Toen vlogen de deuren van de gymzaal plotseling met een harde klap open, waardoor Katie schrok.
'Wat is er aan de hand?' fluisterde ze, terwijl ze mijn arm vastgreep.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
