"Moet ik met je meegaan, oma?"
Ik knikte, met zachte stem. "Maar even, lieverd. Je grootvader was nooit graag lang alleen."
Hij bood me zijn arm aan toen ik uit de auto stapte, zo stabiel als zijn grootvader vroeger was. Het gras was glad van de dauw en de kraaien op het hek keken ons aan alsof we oude vrienden waren.
Toby bracht me met de auto naar Walters graf.
Ik knielde voorzichtig neer en legde het kleine fluwelen zakje naast Walters foto, tussen de stengels van verse lelies.
Toby bleef aarzelend staan. "Gaat het wel?"
Ik glimlachte door mijn tranen heen en knikte.
Ik streek met mijn duim langs de rand van de foto. "Wat een eigenwijze vent. Heel even dacht ik dat je tegen me had gelogen."
" Hij hield echt heel veel van je , oma."
Ik knikte. "Tweeënzeventig jaar, schat. Ik dacht dat ik hem door en door kende."
Ik glimlachte door mijn tranen heen.
Ik bekeek Walters foto en vervolgens het kleine buideltje dat naast de lelies lag.
"Het blijkt," zei ik zachtjes, "dat ik alleen het deel kende dat het meest van me hield."
Toby kneep in mijn arm en ik liet mijn tranen de vrije loop – dankbaar voor het stukje Walter dat ik altijd bij me zou dragen.
En dat, besefte ik, was genoeg.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
