Tweeënzeventig jaar.
Het klinkt onmogelijk als je het hardop zegt, alsof het een verhaal is dat iemand anders heeft meegemaakt. Maar het was van mij en Walter. Het was van ons samen.
Dat bleef ik maar denken terwijl ik naar zijn kist keek, mijn handen strak in mijn schoot gevouwen, mijn knokkels wit en onbuigzaam.
Als je zoveel verjaardagen, winters en gewone dinsdagen met iemand doorbrengt, ga je geloven dat je elk zuchtje, elke voetstap en elke stilte kent.
Het klinkt onmogelijk als je het hardop zegt.
Ik wist hoe Walter zijn koffie het liefst dronk, hoe hij elke avond twee keer de achterdeur controleerde, hoe hij zijn kerkjas elke zondag op dezelfde stoel vouwde. Ik dacht dat ik alles van hem wist wat de moeite waard was om te weten.
Maar de liefde heeft de neiging dingen zorgvuldig op te bergen, soms zó zorgvuldig dat je ze pas terugvindt als het te laat is om je af te vragen waarom.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
