De knop voor de voorruitontdooier, waarvan veel bestuurders niet eens weten dat hij die heeft.
Winterochtenden hebben de neiging om zelfs de best doordachte plannen op de proef te stellen. De koude lucht, bevroren voorruiten en de tikkende klok kunnen een korte rit naar je werk veranderen in een stressvolle start van de dag, nog voordat deze goed en wel begonnen is. Veel bestuurders grijpen instinctief naar de ruitenkrabber of nemen hun toevlucht tot snelle methoden om het ijs te verwijderen, vaak zonder te beseffen dat hun auto al een functie heeft die speciaal voor dergelijke omstandigheden is ontworpen. Door dit ingebouwde systeem te kennen en te gebruiken, kunnen winterochtenden een stuk gemakkelijker en veiliger verlopen.
De meeste moderne auto's zijn uitgerust met een voorruitontdooier die effectiever werkt dan veel mensen beseffen. Wanneer deze is ingeschakeld, blaast hij warme lucht op de ruit en schakelt hij tegelijkertijd de airconditioning in. Deze combinatie is niet toevallig, maar wel zeer effectief. De warme lucht helpt ijs en rijp los te weken en de airconditioning onttrekt overtollig vocht uit het interieur. Het resultaat is een snellere ontdooiing en minder condensvorming, wat het zicht zowel direct na het wegrijden als na het wegrijden verbetert. In plaats van tegen de elementen te vechten, werkt het ontdooisysteem in harmonie met het ontwerp van de auto.
Het gebruik van de ontdooier is eenvoudig en moeiteloos. Start de motor, selecteer een warme temperatuur en druk op de ontdooiknop op de voorruit – meestal aangegeven met een gebogen glasicoon. Binnen korte tijd begint het glas van binnenuit te ontdooien, waardoor u weer veilig zicht heeft zonder te hoeven krabben of risicovolle 'snelle oplossingen' te hoeven toepassen. Deze methode is zacht voor het glas en bespaart tijd, vooral op zeer koude ochtenden wanneer de vorst hardnekkig is en het zicht ernstig beperkt.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
