Alex Krasnov leunde tegen het met de hand gestikte leer van zijn Rolls-Royce Phantom en keek hoe de stad zich achter de getinte ramen vervaagde tot lichtstrepen.
Torens van staal en neon verrezen en vergingen als monumenten van ambitie – monumenten die hij mede had helpen bouwen. Op zijn vijfendertigste was Alex de belichaming van modern succes: een selfmade techmiljardair, gevierd in tijdschriften, benijd in directiekamers, omringd door luxe die de meeste mensen alleen op schermen zagen. En toch, onder de maatpakken en privévluchten, schuilde een leegte die hij niet langer kon negeren.
Die avond drukte de stilte zwaarder dan gewoonlijk. Een zeldzame whisky, ouder dan veel van zijn medewerkers, stond onaangeroerd in zijn hand. Het kon de herinnering die ongevraagd was opgedoken niet verdringen: Sofia. De vrouw uit zijn studententijd. De enige persoon die hem kende vóór het geld, vóór de krantenkoppen, vóórdat ambitie verhardde tot obsessie. Vijf jaar waren verstreken sinds hij was weggegaan, zichzelf ervan overtuigend dat opoffering de prijs van grootsheid was.
De beste manier om dit te doen:
Ik denk dat ik het goed heb gedaan Goed!
'Zeventien Magnoliastraat,' zei hij plotseling, zijn stem schor, wat hem zelfs zelf deed schrikken.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
