6
Er gingen een paar maanden voorbij. Ik deed wat me gezegd werd.
Ik heb Diego's geld gebruikt om mezelf op te knappen. Ik heb me ingeschreven voor gevorderde kunstlessen en ben vaak te vinden in chique bars in BGC en Makati. Niet om dronken te worden, maar om de wereld aan me voorbij te zien trekken.
Daar ontmoette ik Kian .
Hij was pas tweeëntwintig jaar oud, een freelancefotograaf met een blik die altijd op zoek leek naar kunst. Zijn lach was helder en zuiver, in tegenstelling tot Diego's lach, die altijd een mengeling was van kunstmatigheid en interesse.
'U denkt te veel na voor een fijne avond, juffrouw,' zei hij terwijl hij naar me toe kwam bij de bar.
Ik duwde hem niet weg. In plaats daarvan keek ik naar zijn handen – zonder ringen, schoon en vol leven.
'Wil je een foto maken?' vroeg ik.
'Dat hangt ervan af. Wil je kunstenaar worden?' antwoordde hij met een knipoog.
Die nacht ben ik niet naar huis gegaan.
7
De volgende ochtend, toen ik thuiskwam in Forbes Park, zag ik Diego koffie drinken aan de eettafel. Hij was gekleed voor kantoor, maar zijn gezicht verraadde dat hij laat was opgebleven.
'Waar kom je vandaan?' vroeg hij met een serieuze stem.
"Buiten," antwoordde ik kortaf toen ik hem passeerde.
“Hilda, het is bijna ochtend. Verander je niet te snel?”
Ik draaide me naar hem toe en deed langzaam mijn oorbellen af. "Waarom, Diego? Toen jij dit deed, noemde je het 'leuk'. Nu het van mij is, is het 'te snel'? Vergeet de video niet."
Hij was sprakeloos. Maar ik zag dat hij zijn kopje steviger vastgreep.
Een paar dagen later, terwijl ik met Kian in een galerie was, kreeg ik een reeks telefoontjes van Mara. Ik nam niet op. Daarna van Jun-Jun.
"Zus! Wat is dit nieuws nou weer? Je bent gezien met een man in BGC?! Ben je gek geworden? Wat zal Diego ervan zeggen? Wat zal onze familie doen?"
"Zeg tegen Diego dat hij toestemming heeft gegeven. En zeg tegen mama dat als ze nog een keer gif wil drinken, ze ervoor moet zorgen dat ze genoeg heeft, zodat ze zich niet meer met mijn leven kan bemoeien."
Ik hing de telefoon op. Het voelde zo goed. De vrijheid om 'slecht' te zijn was zoeter dan de druk om 'braaf' te zijn.
8
Maar wat ik niet had verwacht, was Diego's reactie.
In plaats van blij te zijn dat hij geen vrouw meer had die voor hem zorgde, werd hij alleen maar bozer. Hij zette Mara het huis uit vanwege een kleine fout in het schema. Hij begon steeds vroeger thuis te komen – zelfs vroeger dan ik.
Op een avond trof ik hem aan in de woonkamer. Het hele huis was donker, alleen het maanlicht scheen door het raam naar binnen.
'Wie is hij?' vroeg Diego. Zijn stem brak.
“Kian. Een fotograaf. En Diego is een geweldige fotograaf. Weet je, als ik bij hem ben, voel ik me geen ‘stok’, maar voel ik me onderdeel van het kunstwerk.”
Diego stond op en kwam snel op me af. Hij greep mijn schouder, maar deze keer zag ik geen woede in zijn ogen. Wel spijt.
“Hilda… laten we hiermee stoppen. Ik heb een fout gemaakt. Ik dacht dat ik het aankon. Ik dacht dat het oké was dat we zo waren. Maar ik kan het niet aanzien dat je gelukkig bent met iemand anders. Laten we teruggaan naar hoe het was. Ik zal je bewijzen dat ik zal veranderen.”
Ik verwijderde zijn hand zonder enige moeite.
“Diego, het is te laat. Het ‘voor’ waar je het over hebt, is Hilda die in de vloed huilt en om jouw liefde smeekt. Je hebt die vrouw al gedood.”
Ik keek hem aan met een mengeling van medelijden.
'Nu begrijp ik je. Je hebt gelijk, de jeugd is zo mooi. En Kian? Hij is degene die me eraan herinnerde dat ik pas negenentwintig ben. Ik heb nog zoveel meer te doen dan de vrouw zijn van een ontevreden man.'
“Hilda, alsjeblieft…”
'Wil je de video nog steeds zien, Diego? Of misschien wil je dat ik een 'foute post' voor je maak, zoals Mara doet?'
Diego bleef in het midden van de duisternis achter, terwijl ik wegliep – op weg naar het licht van mijn nieuwe leven.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
