Het lezen van een brief die jaren geleden is geschreven, is als het horen van een stem waarvan je dacht dat die voorgoed verloren was. Elk woord wekt een emotie op, elke zin brengt warmte terug in een wereld waar de stilte had geheerst. De vertrouwelijke mededelingen komen laat, maar zachtjes, alsof het moment zorgvuldig was gekozen. Sommige waarheden hebben tijd nodig om zonder boosheid te worden geaccepteerd.
Het onvolmaakte accepteren om vooruit te komen.
Ontdekken dat je niet alles wist, kan verontrustend zijn. Achteraf gezien begrijp je echter soms dat bepaalde weglatingen onhandige, maar oprechte vormen van bescherming waren. Op een leeftijd waarop je al zoveel hebt meegemaakt, maakt oordeel vaak plaats voor begrip. En dit begrip verlicht de last, bevrijdt je en stelt je in staat om zonder bitterheid naar het verleden te kijken.
