Wat ze ook zei, alles veranderde.
Daniël werd bleek. Hij beefde, stond toen abrupt op en schreeuwde: "Ik ben onschuldig! Ik kan het bewijzen!" Hij verzette zich niet, hij huilde, overweldigd door plotselinge hoop.
Via de bewakingscamera's merkte gevangenisdirecteur Mitchell dat er iets veranderde. Binnen een uur nam hij een risicovolle stap en vroeg hij om een uitstel van 72 uur.
"Een klein meisje was getuige van iets", vertelde hij aan het kantoor van de procureur-generaal. "En ik denk dat we de verkeerde man hebben veroordeeld."
Het nieuws over de vertraging bereikte de gepensioneerde strafrechtadvocaat Margaret Hayes. Getraumatiseerd door eerdere mislukkingen om een onschuldige cliënt te redden, bekeek ze Daniels dossier. Wat ze ontdekte was alarmerend.
De officier van justitie die Daniels veroordeling had bewerkstelligd – nu rechter Alan Brooks – had financiële banden met Daniels jongere broer, Michael Foster. Kort na Daniels arrestatie erfde Michael het grootste deel van het familievermogen. Ondertussen onderzocht Daniels vrouw, Laura, verdachte financiële gegevens voordat ze vermoedelijk werd vermoord.
Emily, die nu onder de voogdij van haar oom Michael woont, hield na het gevangenisbezoek op met praten. In plaats daarvan tekende ze. Op een van haar tekeningen stond een man in een blauw shirt boven een vrouw die op de grond lag. Daniel had nooit een blauw shirt gehad.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
