Mathis groeide uit tot een rustige jongeman met een passie voor boeken. Léo , zijn complete tegenpool, hield van het podium en van mensen aan het lachen maken. Samen waren ze onafscheidelijk. En ik was er elke dag om hen lief te hebben, aan te moedigen en te steunen.
Op de dag van hun afstuderen hoorde ik ze roepen: "We houden van je, mam!" , en ik wist dat elke twijfel, elke vermoeidheid een betekenis had gekregen.
Maar dat was nog maar het begin.
Een verrassing die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat.
Tweeëntwintig jaar later kwamen ze me op een ochtend ophalen voor een mysterieus uitje. Ik stond ineens voor een theater, zonder te begrijpen wat er aan de hand was.
Binnen gingen de lichten uit. Een film begon. Mijn film.
Een documentaire over mijn leven. Over ons leven. Foto's, herinneringen, getuigenissen... en hun gezichten op het scherm die me bedanken. Het publiek stond op en applaudisseerde. Ik was tot tranen toe geroerd.
Toen stelden ze een vrouw voor: de zus van hun biologische moeder. Ze omhelsde me stevig en bedankte me voor mijn liefde, die ze zelf niet had kunnen geven. Mijn hart stroomde over van emotie.
En dat was nog niet alles.
Een sleutel, een droom en eeuwige liefde
Ze gaven me een envelop. Daarin: een ereteken en… een sleutel. Een huisje aan het meer, zodat ik eindelijk de kinderboeken kon schrijven waar ik altijd al van had gedroomd.
'Jij hebt ons alles gegeven, mam,' zei Leo tegen me . 'Nu is het onze beurt.'
Tegenwoordig woon ik vlakbij het meer. Ik schrijf. Ik zie ze elke week. Ik hoor ze elke dag.
Ik heb ze niet in mijn baarmoeder gedragen... maar ik draag ze in mijn hart. En dat is wat het betekent om moeder te zijn.
