"Welke operatie?"
"Ze vertrok zodra de creditcards op waren."
Moeder nam dat zonder een spier te vertrekken in zich op. "En nu?"
"Hij kon zijn appartement niet betalen. Hij is hier nu twee weken."
Vervolgens gingen we de woonkamer in.
Mijn vader zat in Lydia's fauteuil, en even dacht ik echt dat ik hem niet kende.
Zijn gezicht zag er vreemd uit. Het zat strak rond zijn mond en op een rare manier ingetrokken bij één oog. Zijn wangen waren op de ene plek te glad en op de andere te slap. Zijn haar was op een onnatuurlijke manier donkerder.
Hij zag er niet zozeer jong uit, maar eerder beschadigd. Alsof zijn ijdelheid zich tegen hem had gekeerd en hem in stukken had achtergelaten.
"Ze vertrok zodra de creditcards op waren."
Hij zag ons en bleef te statig staan.
"Kayla," zei hij.
Moeder keek hem aan. "Je bent druk bezig geweest."
Hij slikte. "Het liep niet zoals ik had verwacht."
Ze zei niets.
"Ik heb fouten gemaakt."
Ben liet een korte lach horen. "Denk je?"
Vader negeerde hem. Zijn ogen bleven op moeder gericht. "Ik dacht dat we misschien even konden praten."
"Het liep niet zoals ik had verwacht."
Daar was het weer. Dezelfde arrogantie, zelfs nu nog. Het geloof dat ze hem zou tegemoetkomen waar hij stond. Dat ze zich al zoveel jaren aan hem had aangepast dat ze dat nog een keer zou doen.
Lydia zei geen woord. Ze keek hem alleen maar aan.
Moeder deed nog een stap verder de kamer in.
'Waarover wilt u het hebben?', vroeg ze.
Hij likte zijn lippen. "Over ons."
"Waarover?"
"Wij bestaan niet."
Zijn gezicht vertrok. "Kayla—"
"Nee. Je komt nu niet meer terug, want je optreden is mislukt."
"Zo was het niet."
Ze wierp hem een zo felle blik toe dat zelfs ik rechtop ging staan.
"Je zei dat ik overleden was."
Hij keek weg. "Ik was boos."
"Wij bestaan niet."
"Je was een egoïstische eikel. En dat ben je nog steeds."
Lydia sloeg haar armen over elkaar en leunde zwijgend tegen de deuropening.
Vader probeerde het opnieuw. "Ik dacht gewoon... ik dacht dat ik opnieuw kon beginnen."
Moeders gezichtsuitdrukking veranderde niet. "Je bent niet weggegaan omdat ik overleden ben. Je bent weggegaan omdat je dacht dat je nooit zou sterven."
De kamer werd doodstil.
Hij opende zijn mond, maar er kwam niets uit.
Voor het eerst in mijn leven zag ik mijn vader zonder script. Geen invalshoek. Geen imago om hoog te houden. Gewoon een klein, dwaas mannetje, zittend in de puinhoop van zijn eigen ijdelheid.
"Ik dacht dat ik opnieuw kon beginnen."
Moeder haalde diep adem.
"Ik hoop dat je overleeft wat je hebt gekozen," zei ze. "Maar ik maak geen deel uit van de oplossing."
Toen draaide ze zich om en liep weg.
Ik volgde haar, daarna Nora, vervolgens Ben en ten slotte de anderen.
Buiten voelde de nachtlucht fris en helder aan. Moeder stond even naast de auto met haar gezicht omhoog gericht naar de donkere hemel.
Ze glimlachte, en het was de vreemdste, meest oprechte glimlach die ik ooit bij haar had gezien.
Voor het eerst in mijn leven heeft ze niets van zichzelf achtergelaten.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
