Ik hield mijn adem in. "Wat?"
'Ik heb hem een belofte gedaan,' zei Frank. 'Dit hoorde erbij.'
'Wie bent u?' vroeg ik, mijn hartslag bonzend.
Hij gaf geen direct antwoord. Hij deed simpelweg een stap achteruit, zijn gezichtsuitdrukking ondoorgrondelijk.
'Het spijt me, jongen,' zei hij, terwijl hij me een visitekaartje in mijn hand drukte. 'Ik wou dat je ouders hier waren.'
Vervolgens verdween hij in de menigte alsof hij nooit had bestaan.
Ik stond daar als aan de grond genageld, zijn woorden galmden luider dan de orgelmuziek die uit de woonkamer klonk.
Onderste lade.
Die nacht, nadat iedereen vertrokken was, ging ik terug naar huis. Ik deed het licht niet aan. De duisternis voelde op de een of andere manier zachter aan.
De garagedeur kraakte toen ik hem optilde. De lucht binnen was dik van de olie en cederhoutgeur van de kasten die Michael zelf had gemaakt. Mijn voetstappen galmden over de betonnen vloer terwijl ik naar de werkbank liep.
De onderste lade was dieper dan de andere. Hij liep eerst wat stroef open, maar schoof toen met een zacht gekreun open.
Binnenin lag een verzegelde envelop met mijn naam erin geschreven in Michaels bekende, blokkerige handschrift.
Daaronder lag een manillamap vol met juridische documenten, brieven en een enkele gescheurde bladzijde uit een dagboek.
Ik zakte neer op de koude vloer.
En ik opende de envelop.
"Klaver,
Als je dit leest, betekent het dat Frank zijn belofte heeft gehouden. Ik had hem gevraagd het je niet te vertellen voordat ik er niet meer was. Ik wilde niet dat je hiermee te maken kreeg zolang ik er nog was. Frank werkte vroeger met me samen, en ik zei altijd dat hij ons allemaal zou ontmaskeren…
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
