We zaten daar lange tijd. Uiteindelijk verbrak ik de stilte. "Ik wil alles zien. Alles wat je geschilderd hebt."
"Rosie..."
"Alsjeblieft, Henry."
"Als je me vergeet, zal ik me genoeg herinneren voor ons beiden."
Die avond nam Henry me mee naar de garage. We stonden samen voor de schilderijen.
De vrouw op de portretten leek niet precies op mij. De gelaatstrekken waren zachter, soms een beetje wazig. Henry was nooit een opgeleid kunstenaar geweest en hij had geen foto's geschilderd. Hij had herinneringen geschilderd.
"Deze is uit het jaar dat we elkaar ontmoetten."
"Ik zie er zo jong uit."
"Je was 17. Je had verf op je neus van de tekenles."
Henry nam me mee naar de garage.
Ik raakte een ander doek aan. "Deze is van onze trouwdag."
"Ik heb dat uit mijn geheugen geschilderd. Jij was de mooiste persoon die ik ooit had gezien."
Hij liep naar een ander schilderij. "Dit is van toen ons eerste kind geboren werd. Je was uitgeput. Maar je straalde."
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
