Waar ging hij heen met zoveel geld?
Hij hield me constant in de gaten.
Henry kleedde zich stilletjes aan.
'Ik ga even wandelen,' fluisterde hij, in de veronderstelling dat ik sliep.
Maar hij trok zijn wandelschoenen niet aan. Hij trok zijn nette jas aan. De jas die hij droeg bij belangrijke afspraken.
Ik wachtte tot ik de voordeur hoorde dichtgaan. Toen kleedde ik me sneller aan dan ik in jaren had gedaan.
Ik volgde hem in mijn auto, op voldoende afstand zodat hij het niet zou merken.
Henry kleedde zich stilletjes aan.
Hij ging niet naar het park. Hij ging naar een gebouw aan de andere kant van de stad.
Een particuliere neurologische kliniek.
Waarom was Henry in een neurologische kliniek?
Ik parkeerde en ging naar binnen. De receptioniste merkte me niet op. Ze was druk aan de telefoon.
Ik liep door de gang. Ik hoorde stemmen uit een van de spreekkamers komen.
De deur stond een klein beetje open. Ik herkende Henry's stem en bleef staan om te luisteren.
Hij is niet naar het park gegaan.
Een arts nam als eerste het woord. "Henry, haar toestand verslechtert sneller dan we aanvankelijk hadden gehoopt."
Haar toestand? Wiens toestand?
"Hoeveel tijd hebben we, dokter?"
"We hebben mogelijk nog drie tot vijf jaar voordat er een aanzienlijke verslechtering optreedt."
"En daarna?"
"Misschien herkent ze haar kinderen niet meer. Of haar kleinkinderen."
'En hoe zit het met mij?' drong Henry aan.
"Hoeveel tijd hebben we, dokter?"
Advertentie
De dokter aarzelde. "Uiteindelijk... mogelijk..."
Ik hoorde Henry naar adem happen.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
