Cassidy bloosde en keek naar beneden, plotseling niet op haar plek. De andere moeders liepen weg en vermeden haar blik.
En die nacht was mijn dochter omhuld door de liefde die haar vader had achtergelaten.
Ik zag directrice mevrouw Dalton vanuit de andere kant van het lokaal toekijken, haar ogen glinsterden van de tranen terwijl ze naar me glimlachte.
Katie stond in het midden – dansend, lachend, met blozende wangen.
Op een gegeven moment zette een marinier zijn officierspet op haar hoofd, waardoor ze vol trots wiebelde terwijl de menigte juichte en foto's maakte.
Ik moest lachen. Voor het eerst sinds Keiths begrafenis voelde geluk niet als verraad.
Toen de muziek zachter werd en de menigte uitdunde, kwam generaal Warner naar me toe. Hij bleef even staan en legde voorzichtig een hand op mijn schouder.
“Dankjewel. Voor dit alles. Ik wist het niet – Keith heeft me nooit verteld dat hij je gevraagd had te komen als hij het niet zou redden.”
Hij glimlachte. "Dat was typisch hem, hè? Hij wilde je nooit ongerust maken. Maar hij zorgde er wel voor dat we het wisten – voor het geval dat."
"Hij betekende alles voor ons, generaal."
Generaal Warner knikte. "Hij was een van de meest integere mannen die ik ooit heb gekend. Ik zou alles voor hem doen, zelfs mezelf voor schut zetten door de kippendans te doen in een gymzaal vol achtjarigen."
Ik lachte en voelde me lichter.
“Eerlijk gezegd, Jill, waren we allemaal nerveus. Het is moeilijk om in de voetsporen van Katie te treden.”
'Dat is ze,' zei ik, terwijl ik haar zag ronddraaien en haar badge zag glimmen. 'Je hebt haar avond goedgemaakt. Je hebt haar iets teruggegeven waarvan ik dacht dat het verloren was.'
'Dat is wat families doen,' antwoordde hij. 'Keith heeft ons dat laten beloven. Daar was nooit sprake van.'
Katie kwam stralend aanrennen. "Mam! Heb je me zien dansen?! En Generaal Warner heeft niet eens op mijn tenen getrapt!"
Ik knielde neer en omhelsde haar, en hield haar nog even vast. "Je was geweldig, mijn liefste. En je vader – hij zou zo blij zijn."
Generaal Warner bracht haar een saluut. "Het was ons een eer, mevrouw. U heeft ons allemaal goed voor de dag laten komen."
Toen het laatste nummer werd gespeeld, barstte de gymzaal in applaus uit. Ouders en leraren juichten toen Katie een buiging maakte in het midden van de zaal. Cassidy stond als aan de rand, machteloos toe te kijken.
Op weg naar buiten kneep Katie in mijn hand. "Mogen we volgend jaar weer komen?"
'Ja, we zullen er zijn,' beloofde ik. 'En papa ook.'
We stapten de koude nacht in. Katie's hand voelde warm aan in de mijne. Boven ons schitterden de sterren helderder dan ooit. Voor het eerst sinds Keith er niet meer was, voelde ik de belofte die hij had gedaan.
Het leefde voort in het gelach dat nog nagalmde vanuit de gymzaal. Het leefde voort in de manier waarop ons kleine meisje ronddraaide in het maanlicht. Het was echt, eindelijk thuis.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
