Ik heb niet op zijn antwoord gewacht.
'Dus waarom leeft onze dochter nog terwijl ze dood zou moeten zijn ?' vroeg ik kalm. 'Lieg niet tegen me. Ik heb al met dokter Peterson gesproken.'
Neil stopte met ijsberen. "Dat had je niet moeten doen."
"Je had niet moeten liegen."
Hij reageerde niet.
Ik kwam dichterbij. "Begin nu te praten, anders ga ik meteen naar de politie."
"Lieg niet tegen me."
Hij zag er plotseling uitgeput uit. "Kijk, ze was niet meer dezelfde."
"Wat betekent dat?"
"Na de infectie was er schade. Cognitieve achterstand. Gedragsproblemen. De artsen zeiden dat ze misschien nooit meer haar oude niveau zou bereiken."
'Dus?' vroeg ik. 'Ze leefde nog.'
Hij schudde zijn hoofd. "Je hebt haar niet gezien tijdens haar herstel. Ze kon niet duidelijk spreken en had therapie, specialisten en speciaal onderwijs nodig. Dat zou duizenden euro's kosten."
"Kijk, ze was niet meer dezelfde."
Mijn stem verhief zich. "Dus je hebt besloten dat ze beter af was als ze dood was?"
"Ik heb haar niet vermoord!" snauwde hij. "Ik heb een gezin gevonden."
"Een gezin?"
"Een stel dat al eerder een kind had geadopteerd. Ze stemden ermee in om haar in huis te nemen."
"Heb je haar weggegeven?"
Neil keek me aan alsof hij begrip verwachtte. "Ik dacht dat ik je beschermde. Je functioneerde nauwelijks. Ik dacht dat dit een manier was om verder te komen."
"Ik heb een familie gevonden."
"Door te doen alsof ze dood was?"
Hij haalde diep adem. "Ze was niet meer dezelfde, Mary. Ze was trager. Anders. Ik kon het gewoon niet..."
"Het is voorbij," zei ik met zo'n stellige toon dat het me zelf schokte.
"Nee, Mary, we kunnen dit nog oplossen. Ik zal met de adoptieouders praten. We kunnen de chaos ongedaan maken. Ze hoort nu bij hen."
"Zij hoort bij mij."
Neil schudde zijn hoofd. "Je begrijpt niet waar je aan begint."
"Ik begrijp dat u uw kind in de steek hebt gelaten omdat ze niet in uw straatje paste."
"Je begrijpt niet waar je aan begint."
Zijn gezicht verstrakte.
"Ik ga nu weg. Volg me niet," vervolgde ik.
"Schatje, alsjeblieft niet."
Ik liep langs hem heen en door de voordeur naar binnen.
"Mary!" riep hij me na. "Verpest hierdoor niet alles!"
Ik keek niet achterom. Hij had twee jaar eerder alles verpest.
"Verpest hierdoor niet alles!"
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
