'Nee,' antwoordde hij, maar zijn stem klonk niet overtuigend.
"Waarom probeerde je me dan tegen te houden?"
"Mary," zei hij strak, terwijl hij de directeur aankeek. "We moeten even onder vier ogen praten."
"Nee."
Ik stond op en pakte Grace's hand. "We gaan weg."
"Je wist dat ze nog leefde."
Neil volgde ons de gang in. "Je kunt haar niet zomaar meenemen."
"Kijk maar."
Leerlingen en docenten staarden ons na toen we voorbij liepen, maar dat kon me niets schelen.
Buiten liet ik Grace naast me zitten. Toen ik begon te rijden, met het plan om mijn baby mee naar huis te nemen, realiseerde ik me dat Neil daar misschien ook heen zou gaan, en ik vertrouwde hem niet.
'Verlaat me alsjeblieft niet weer,' mompelde Grace naast me.
Ik vertrouwde hem niet.
'Nee, lieverd,' zei ik vastberaden. 'Ik neem je even mee naar het huis van je tante Melissa. Ik moet uitzoeken wat er gebeurd is.'
Ze schudde haar hoofd. "Ik wil niet alleen zijn."
"Dat zul je niet zijn. Weet je nog, je vond het altijd zo fijn om bij haar te logeren? Ze liet je soms laat opblijven en ijs eten als avondeten."
Er verscheen een kleine, onzekere glimlach.
"Nee, mijn schatje."
Toen we de oprit van mijn jongere zusje opreden, bonsde mijn hart nog steeds in mijn keel. Melissa deed de deur open en staarde ons aan. Toen slaakte ze een kreet van verbazing.
Grace stapte naar voren. "Tante Melissa?"
Melissa bedekte haar mond voordat ze Grace stevig omhelsde.
"Jij bent het echt ," riep ze.
We stapten naar binnen en deden de deur achter ons dicht.
Toen hapte ze naar adem.
'Ik weet nog niet alles,' zei ik tegen haar. 'Maar ik denk dat Neil tegen me gelogen heeft.'
Melissa's gezichtsuitdrukking veranderde onmiddellijk.
'Houd haar hier alstublieft,' zei ik. 'Hij kent uw adres niet, alleen de naam van de wijk.'
Grace keek me aan, de angst sloop weer in haar ogen. "Laat ze me alsjeblieft niet weer meenemen."
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
