Hij slaakte een diepe zucht. "Ik wil niet dat ze denkt dat ik alleen maar de 'leuke' ouder ben. Degene die haar laat weglopen als het moeilijk wordt. Dat is niet de vader die ik wil zijn."
'Ik weet het,' antwoordde ik. 'Maar onthoud dat kinderen grenzen en structuur nodig hebben, oké? En geen geheime reddingsacties meer, Mark.'
Hij gaf me een kleine, scheve glimlach. "Alleen reddingsacties van het team?"
Een hoekje van mijn mond ging omhoog. "Problemen oplossen in teamverband. Laten we daarmee beginnen."
Emily draaide zich naar ons toe en hield haar hand voor haar ogen om zich tegen de zon te beschermen. 'Zijn jullie nu eindelijk klaar met onderhandelen over mijn leven?'
Mark grinnikte en stak zijn handen omhoog. "Voor vandaag, jochie. Voor vandaag."
Ze rolde met haar ogen, maar toen ze in mijn auto stapte om naar huis te rijden en zich te hergroeperen voordat de "nasleep" begon, zag ik een oprechte glimlach op haar lippen verschijnen.
Aan het einde van de week was het nog niet perfect, maar er was wel sprake van verbetering. De schoolbegeleider paste Emily's rooster aan, zodat ze niet langer Engels of gymles deelde met de vaste groep meisjes. Er werden officiële waarschuwingen uitgedeeld.
Belangrijker nog, we begonnen alle drie eerlijker met elkaar te praten.
We beseften dat, zelfs als de wereld chaotisch aanvoelde, onze kleine eenheid dat niet hoefde te zijn. We hoefden alleen maar aan dezelfde kant te staan.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
