'Hij had geheugenproblemen,' zei de dokter zachtjes. 'Een stille jongen, altijd aan het tekenen. Hij schetste kinderen en piano's.'
De dokter haalde uit een oude map een andere tekening tevoorschijn. Het was hetzelfde huis, dezelfde twee kinderen.
Voordat de man het ziekenhuis verliet, had hij een briefje achtergelaten waarin hij schreef dat hij terugkeerde naar het weeshuis in São Vicente.
Arthur en Clara gingen er opnieuw heen. Het gebouw was verlaten en overwoekerd met klimop. Binnen, op een van de scheuren in de muur, vonden ze nieuwe tekeningen – vers, maar door de tijd vervaagd.
Een huis. Een piano. En daaronder de woorden: "Ik kwam terug, maar niemand stond te wachten."
Clara barstte in tranen uit. "Hij is terug, Arthur. Hij is teruggekomen."
Arthurs ogen vulden zich met tranen. Zijn broer had geprobeerd zijn thuis te vinden... en was opnieuw vergeten.
De reünie
Enkele weken later kwam een van de rechercheurs met nieuwe informatie. In een klein bergdorpje signeerde een straatkunstenaar zijn werk onder de naam Lucas Menezes.
Arthur en Clara reden er meteen heen. Het dorpsplein was gevuld met licht, gelach en kleine marktkraampjes. En toen zag Clara hem.
Een man met een korte baard zat een portret van een kind te schilderen, zijn ogen kalm en geconcentreerd. Iets aan hem voelde pijnlijk vertrouwd aan.
Ze kwam langzaam dichterbij. De man keek op. 'Ik ken je,' mompelde hij. 'Van het weeshuis... Clara.'
Haar tranen stroomden meteen over haar wangen. "Ja, ik ben het."
Arthur stapte naar voren, zijn stem trillend. "Lucas."
De man verstijfde, verward.
Arthur haalde de oude tekening uit zijn jas. "Herinner je je dit nog?"
Lucas pakte het papier met trillende handen aan. Op het moment dat hij het zag, schoten de tranen hem in de ogen. 'Ik droomde van dit huis,' fluisterde hij. 'Van een piano... van een broer die beloofde me te vinden.'
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
