Tenminste, dat dacht ik, totdat een volkomen gewone middag alles veranderde wat ik dacht te begrijpen over loyaliteit en de gevolgen daarvan. Die dag stopte ik bij een klein café in het centrum van Columbus, omdat een collega enthousiast hun appeltaart had aanbevolen en erop had gestaan dat het het beste dessert van de stad was.
Het café zat vol met mensen die praatten en lachten, terwijl de geur van verse koffie de warme lucht in de ruimte vulde. Terwijl ik bij de toonbank stond te wachten, dwaalden mijn ogen over de tafels totdat ze plotseling bleven hangen bij de hoek, vlak bij een groot raam.
Ik zag Megan daar zitten.
Even stond mijn hart stil, want het tafereel voelde onwerkelijk en onverwacht aan. Tegenover haar zat een keurig geklede jongeman met een vriendelijke glimlach en een ontspannen zelfvertrouwen, terwijl hij aandachtig luisterde naar wat ze zei.
Toen boog hij zich voorover en zei iets waardoor ze moest lachen op een manier die ik al lang niet meer had gehoord. Een seconde later reikte de man over de tafel en pakte zachtjes haar hand.
Megan trok zich niet terug.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
