wen verdween als sneeuw voor de zon. Ze probeerde iets te zeggen, maar de woorden schoten haar in de steek. De kinderen klampten zich nog steviger aan haar vast.
De jongen liet rustig zijn broekspijp zakken en ging weer zitten. Hij zei niets onnodigs, keek niet om zich heen en probeerde niemand te beschamen. Er was geen woede op zijn gezicht, alleen vermoeidheid.
Er viel een ongemakkelijke stilte in de bus. Een van de passagiers merkte zachtjes op dat je iemand niet kunt beoordelen op basis van zijn tatoeages en leeftijd. Verschillende mensen waren het daarmee eens.
Moeder eiste niet langer een zitplaats. Ze stond gewoon stil en keek uit het raam.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
