'Bel mijn vader,' zei ik.
Cole lachte een keer. Evelyn sneerde.
Ze hadden geen idee wie hij werkelijk was.
Deel 2 — De stem die niet hoefde te schreeuwen
Coles telefoon ging.
De ringtoon galmde door de keuken als een sirene. Hij wierp een blik op het scherm, rolde met zijn ogen en grijnsde alsof het universum er alleen maar was om hem te vermaken.
'Geweldig,' mompelde hij. 'Je vader.'
Hij antwoordde via de luidspreker zonder te bewegen. "Ja?"
Een mannenstem klonk door de lijn – kalm, laag, precies. Niet luid. Niet emotioneel. Het soort stem dat mensen deed luisteren.
'Dit is Grant Mercer ,' zei de stem. 'Wie is dit?'
Cole snoof. "Cole. Hannahs echtgenoot. Het is na middernacht—ze is—"
'Zet Hannah op,' zei Grant Mercer, waarmee hij dwars door Coles woorden heen sneed alsof het achtergrondgeluiden waren.
Cole keek me geamuseerd aan. "Hoor je dat, Han? Papa wil—"
'Ik zei: zet haar aan,' herhaalde Grant. 'Nu.'
Coles glimlach vertoonde een lichte afwijking. Nog geen angst. Alleen irritatie dat hij het tempo niet in de hand had.
Hij duwde de telefoon in mijn handen. Mijn vingers waren koud en glad.
'Papa,' fluisterde ik, en het woord kwam er gebroken uit.
Aan de andere kant klonk er een scherpe toon. "Hannah. Waar ben je?"
'Thuis,' zei ik, terwijl ik mijn best deed om rustig te blijven ademen. Mijn maag trok zich weer samen. 'Ik bloed. Ik denk... ik denk dat ik de baby verlies.'
Een korte, beheerste pauze, als een deur die zachtjes dichtgaat.
'Luister goed,' zei Grant. 'Blijf aan de lijn. Hang niet op. Vertel me in welke kamer je bent.'
“De keuken.”
“Goed. Leg de telefoon neer waar ik je nog kan horen.”
Cole slaakte een afkeurende kreet. "Oh mijn God, kun je alsjeblieft ophouden—"
Grants stem draaide zich naar hem toe zonder zijn stem te verheffen. "Cole, zwijg terwijl ik instructies geef."
Cole knipperde met zijn ogen. "Pardon?"
Grant trok zich er niets van aan. "Hannah, ga zitten. Met je rug tegen de kastjes als het kan. Blijf druk uitoefenen op de plek waar je bloedt."
Ik liet me op de grond zakken. De tegels gaven een schok aan mijn dijen. Ik drukte mijn handen tegen mijn buik en probeerde niet dubbel te vouwen.
Evelyn bleef met haar armen over elkaar bij de tafel staan en keek toe alsof dit een ongemak was dat zich in haar keuken had genesteld.
Cole liep een keer heen en weer, de woede laaide weer op. "Je kunt me niet vertellen wat ik in mijn eigen huis moet doen."
Grant antwoordde: "Uw huis is momenteel geregistreerd als locatie."
Cole bleef stokstijf staan. "Wat?"
'Dit gesprek is geregistreerd,' zei Grant kalm. 'Uw nummer. Uw stem. Uw nabijheid tot een medische noodsituatie. Kies uw volgende woorden zorgvuldig.'
Voor het eerst veranderde Evelyns gezichtsuitdrukking – een uitdrukking van herkenning, geen berouw. Alsof ze die naam kende en wenste dat ze hem niet kende.
Cole probeerde zijn zelfverzekerdheid te hervinden. "Je bedreigt me? Wie ben je precies?"
Grant gaf niet het antwoord dat Cole wilde. Hij vroeg het mij in plaats daarvan.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
