Evie klom naast me.
'Doet het pijn?' vroeg ze, met grote ogen.
"Een beetje."
'Moet ik erop blazen?' vroeg ze. 'Mama doet het wel voor me.'
'Ja,' zei ik met een kleine glimlach. 'Dat zou helpen.'
Ze legde haar knuffeleendje naast mijn been, alsof ze zelf ook troost nodig had, en kroop toen dicht tegen me aan, precies op de plek waar ze altijd al zat.
Zo bleven we een tijdje.
Die middag zat Evie op het vloerkleed in de woonkamer en borstelde het haar van haar pop. Mijn handen trilden terwijl ik haar haar vlocht.
'Mama is misschien een tijdje niet terug,' zei ik zachtjes tegen haar. 'Maar we redden het wel.'
'Ik weet het,' zei ze eenvoudig. 'Je bent hier.'
Warm, zacht zonlicht verlichtte haar gezicht.
Ze was er nog steeds. En ik was niet van plan weg te gaan.
We waren weliswaar kleiner geworden, maar we waren nog steeds een gezin. En ik zou leren om samen te blijven, zelfs met een ontbrekende hand.
Geen vergelijkbare berichten.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
