Ik aarzelde even en sleepte toen de schop achter me aan naar haar huis. Ze kon niet binnen opgesloten blijven tot de dooi inzette. Ik klopte niet aan. Ik wachtte niet. Ik begon gewoon een pad vrij te maken.
De volgende ochtend deed ik het weer. En de ochtend daarna ook. Tegen het einde van de week was het routine geworden: eerst bij mij, dan bij haar, en dan thuis voor koffie en koekjes.
Micah merkte het op.
"Mama helpt de hondenvrouw," vertelde hij aan zijn vrienden, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat elke moeder deed.
Lois sprak zelden. Soms knikte ze vanuit het raam.
'Dat hoeft niet, Dako,' had ze eens gezegd.
'Ik weet het,' antwoordde ik. 'Precies daarom doe ik het.'Op een ochtend, nadat ze haar huis had sneeuwvrij gemaakt, stond er een thermosfles voor onze deur. Warm, zwaar, in een opgevouwen handdoek gewikkeld, rook hij vaag naar kruidnagel en kaneel. Geen briefje – maar ik wist van wie hij was.
Binnen zat Micah aan tafel, met overal kleurpotloden verspreid.
'Heeft iemand je dat gegeven?' vroeg hij, wijzend.
'Dat is thee,' zei ik. 'Van Lois. Als bedankje.
' 'Voor de sneeuwspullen, mam?'
'Ja.'
Hij pakte een blauw kleurpotlood.
'Mag ik iets voor haar tekenen?'
'Natuurlijk,' zei ik.Enkele minuten later hield hij een tekening omhoog: Benny die blafte in een sneeuwberg, Lois die zwaaide vanaf haar veranda en een gigantische blauwe sneeuwengel. Ik stond op onze veranda in een groene jurk.
'Dit is perfect,' zei ik. 'Ik doe het in haar brievenbus.'
De volgende ochtend, met natte handschoenen en een pijnlijke rug, liet ik het voor haar achter. Mijn hart was vol.
Twee dagen later verscheen er een ander bericht. Een stijf stuk papier lag op mijn stoep. In grillige blokletters stond er:
"KOM NOOIT MEER TERUG, ANDERS KRIJG JE ER SPIJT VAN!! LOIS."
Ik verstijfde. De woorden sloegen nergens op – niet van haar, niet na alles wat er gebeurd was.
Binnen bekeek ik de beelden van de deurbel. Een jonge vrouw in een bruine jas had het briefje achtergelaten.
"Wie...?" fluisterde ik in mezelf.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
