Maar het ging niet goed met hem, en dat wisten we allebei.
Als we na het werk aan de keukentafel zaten, herhaalde hij steeds: "Ik moet naar het schoolbal. En daarna naar dat van jou. Ik wil je zien stralen, stralend, het huis uitlopen alsof je de wereld aan je voeten hebt, mijn prinses."
"Je zult nog zoveel meer zien, pap," zei ik altijd tegen hem.
Maar een paar maanden voor het schoolbal verloor hij de strijd en overleed hij voordat ik zelfs maar in het ziekenhuis was.
Ik kreeg het nieuws terwijl ik in de schoolgang stond, mijn rugzak nog op mijn schouder.
Het enige wat ik me nog helder herinner, is dat ik naar de linoleumvloer staarde en dacht dat die er precies zo uitzag als de vloer die papa altijd dweilde. Daarna stond mijn leven op zijn kop.
Een week na de begrafenis trok ik in bij mijn tante. De logeerkamer rook naar een mengsel van cederhout en wasverzachter – het rook helemaal niet naar thuis.
Toen kwam het schoolbalseizoen.
Opeens had iedereen het weer over jurken. De meisjes vergeleken designermerken en deelden foto's van jurken die meer kostten dan mijn vader in een maand verdiende.
Ik voelde me compleet buitengesloten.
Het schoolbal had ons speciale moment moeten zijn: ik die de trap afloop terwijl mijn vader talloze foto's maakt.
Zonder hem begreep ik niet meer wat het betekende.
Op een avond zat ik op de grond naast een doos met zijn spullen uit het ziekenhuis: zijn portemonnee, zijn kapotte horloge en daaronder, netjes opgevouwen zoals hij altijd alles deed, zijn overhemden.
Blauwe overhemden. Grijze overhemden. En een vervaagd groen overhemd dat ik me van jaren geleden herinnerde.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
