'Maar dat is toch juist een plek waar alle kinderen voor gewaarschuwd zijn?', onderbrak ik.
"Ja. En ik was doodsbang. Ik wilde niet alleen gaan."
Barry aarzelde.
"Toen zag ik hem, je zoon. Hij was erg op zichzelf op school. Kinderen pestten hem soms. Ik dacht dat hij geen nee zou zeggen als ik hem vroeg om met me mee te gaan."
De kamer voelde ineens veel kleiner aan.
"Toen zag ik hem, je zoon."
Karen bedekte haar gezicht.
'Hij dacht dat ik zijn vriend was geworden,' fluisterde Barry. 'Toen ik hem vertelde dat we dezelfde naam hadden, glimlachte hij alsof het iets bijzonders betekende.'
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Barry's stem begon te trillen. "Na school liepen we naar de steengroeve, en toen we daar aankwamen, stonden de oudere jongens te wachten. Drie van hen. Ze zeiden dat als we wilden bewijzen dat we dapper waren, we over de rotsachtige rand boven het water moesten klimmen."
"De oudere jongens stonden te wachten."
Karen hapte naar adem.
"De richel was smal," zei Barry. "Overal los grind. Eén verkeerde stap en je kon zo in het steengroevemeer vallen. Ik raakte in paniek." Barry sloot zijn ogen. "Ik keek naar die afgrond en rende weg. Ik dacht niet eens na. Ik rende gewoon helemaal naar huis."
'En mijn zoon?' vroeg ik.
Barry's stem brak. "Hij is gebleven."
Karen snikte nog harder.
"Hij dacht waarschijnlijk dat hij iets moest bewijzen," zei Barry met een zucht.
"Ik ben gewoon helemaal naar huis gerend."
Mijn handen begonnen te trillen. "Wat is er met hem gebeurd?"
"Ik wist het jarenlang niet. De zoektocht begon de volgende dag," vervolgde Barry. "Overal politie. Helikopters. Mensen die vragen stelden."
'Waarom heb je het aan niemand verteld?' riep Karen.
Barry keek haar aan met een schuldbewuste blik op zijn gezicht. "Ik was bang. Ik dacht dat ze mij de schuld zouden geven. Ik bleef mezelf maar vertellen dat hij misschien wel thuis zou komen. Maar diep van binnen wist ik dat er iets mis was gegaan."
"Wat is er met hem gebeurd?"
"Toen ik 19 werd, kwam ik een van de oudere jongens, inmiddels een volwassen man, tegen bij een benzinestation. Hij deed alsof hij zich niets meer herinnerde. Maar ik duwde hem tegen een muur en zei dat ik de waarheid wilde weten. Toen gaf hij het eindelijk toe."
Mijn hart bonkte in mijn keel.
"Hij zei dat uw zoon was uitgegleden. De rotsen gaven het onder zijn voeten weg."
Karen slaakte een gebroken kreet.
"Ze raakten in paniek en renden weg," besloot Barry.
Mijn borst voelde leeg aan.
"Toen gaf hij het eindelijk toe."
Barry vervolgde: "Ik verloor daarna de controle. Al die jaren van schuldgevoel kwamen in één keer op me af. Ik begon hem te slaan. Het liep zo uit de hand dat de politie moest komen. Ik werd gearresteerd. De daaropvolgende jaren heb ik afwisselend in en uit de gevangenis gezeten."
Ik ademde langzaam uit.
"Tijdens mijn gevangenschap ontmoette ik een andere gevangene," vervolgde hij. "Het bleek dat hij een van de oudere jongens was geweest die dag in de steengroeve. Hij droeg al jaren hetzelfde schuldgevoel met zich mee. Hij begon zich in de gevangenis in spiritualiteit te verdiepen. Hij zei dat hij zichzelf eindelijk had vergeven."
Ik keek meteen op.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
