"Een toast! Een toast op Janet!" riep ze uit. "Omdat ze zo dapper was om iets te dragen wat haar man gebreid heeft. Dat moet wel ware liefde zijn... want dat staat haar echt helemaal niet goed!"
"Misschien ben ik mijn tijd wel vooruit."
De hele zaal barstte in lachen uit.
Ik ving Janets blik op. Ze glimlachte en kneep in mijn arm.
Ron, mijn zwager, mengde zich vanaf de andere kant van de tafel in het gesprek. "Tom, heb je nou geen geld meer voor een echte jurk, of wat? Wilde Bloomingdale's je geen korting geven?"
Een paar mensen gilden het uit. Ik probeerde mee te lachen, maar ik moest lachen.
Toen besefte ik het: dat waren geen onschuldige grapjes. Dat waren mensen die we al tientallen jaren kenden, die bij ons gegeten hadden en mijn gereedschap hadden geleend, en nu stonden ze allemaal in de rij om te lachen om het enige dat er echt toe deed.
"Tom, was je soms door je geld heen voor een echte jurk, of wat?"
Ik luisterde naar de muziek die boven me speelde, en toen begon er iets in me te ontrafelen.
Jarenlang liet ik zulke momenten aan me voorbijgaan. Ik was altijd de stille, de helper, de man die het kapotte hek repareerde maar nooit de aandacht op zichzelf vestigde.
Ik drukte mijn handen onder de tafel tegen elkaar, mijn knokkels wit. Janet boog zich voorover en kneep hard in mijn hand.
'Hé,' fluisterde ze, zo zacht dat alleen ik het kon horen. 'Doe niets. Ik ben hier.'
'Echt waar, man?' vervolgde Ron. 'Je kon mijn zus haar droomjurk niet geven?'
"Gelukkig heb ik niet geprobeerd de taart te bakken," zei ik tegen de tafel, met een geforceerde grijns.
"Kon je mijn zus niet haar droomjurk geven?"
Ron leunde achterover en grijnsde breed. "Je zou de keuken in brand hebben gestoken, Tom. Maar deze jurk? Janet, je bent een heldin dat je hem daadwerkelijk draagt."
Linda, die aan een tafel verderop zat, mengde zich in het gesprek. "Echt waar, Jan, hoeveel heeft hij je daarvoor betaald?"
Iedereen barstte in lachen uit. Ik voelde mijn gezicht rood worden.
Marianne wierp Linda een veelbetekenende blik toe. 'Je weet toch dat mama die jurk zelf heeft uitgekozen?'
"Het is allemaal voor de grap, Marianne. Ontspan je maar."
Janets glimlach verdween. Ik zag haar haar schouders rechtzetten en vervolgens haar stoel naar achteren schuiven.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
