Mijn man stond voor de spiegel zijn overhemd recht te trekken alsof hij op een date ging – en niet naar zijn werk.
Te veel parfum, te veel opwinding… veel te veel voor iemand die beweert dat hij "vergaderingen" heeft gehad.
Ik stond in de keuken en keek toe hoe de koffie klaar was met zetten.
In mijn hand… een klein flesje laxeermiddel.
Dit was geen impulsieve beslissing.
Het kwam na maanden van stilte, telefoontjes die abrupt eindigden zodra ik binnenkwam, en "spoedvergaderingen" die steevast op vrijdagavond plaatsvonden.
En vooral… na het bericht dat ik de avond ervoor zag:
“Ik wacht morgen op je. Vergeet mijn favoriete parfum niet.”
Ondertekend door Carolina.
De nieuwe secretaris.
Een elegante naam. Té elegant.
Ik haalde diep adem.
'En mijn koffie?' riep hij vanuit de deuropening, terwijl hij met meer energie dan hij me in weken had laten zien zijn riem rechtzette.
Ik gaf het hem.
'Een kleine verrassing,' zei ik, met een kalme glimlach.
Ik keek toe hoe hij dronk.
Eén slokje.
Twee.
Drie.
Hij maakte het zonder aarzeling af.
Dat deed meer pijn dan ik had verwacht... hij had al heel lang niets meer overhaast gedaan wat ik hem gaf.
'Dus waar ga je heen, zo opgedoft en zo ruikend?' vroeg ik, terwijl ik nonchalant tegen het frame leunde.
'Vergadering,' zei hij, terwijl hij zijn sleutels pakte. 'Een belangrijke. Strategie... prognoses... synergie.'
Hij strooide met die woorden alsof ze enige betekenis hadden.
'Synergie met kant?' mompelde ik.
Maar hij was al vertrokken.
De deur ging dicht.
Stilte.
Ik keek op de klok.
Eén minuut.
Twee.
Vijf.
Ik zat aan tafel te wachten.
Tien minuten gingen voorbij.
En toen…
Perfecte timing.
"VERDOMME!" klonk er een schreeuw van buiten.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
