Op een avond, terwijl ik naast haar bed stond, pakte ze met tranen in haar ogen mijn hand:
"Dank je wel... als je er niet op had gestaan me mee te nemen, was ik er misschien niet meer geweest."
Ik omhelsde haar stevig en probeerde mijn emoties te bedwingen:
"Nee, het was de dokter die je heeft gered. Maar ik beloof je, je hoeft nooit meer ergens alleen voor te staan."
In die witte kamer, met het constante gepiep van de apparaten die haar hart in de gaten hielden, voelde ik een vreemde rust. Ik wist dat er nog obstakels op ons pad lagen, maar ik was er ook van overtuigd dat zolang we samen waren, niets ons ten val kon brengen.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
