Iris hield voet bij stuk. "Dan heb je me verkeerd begrepen."
Klaus schakelde weer over op Duits, langzaam en kil, bedoeld als een klap in het gezicht.
“Je zult vanavond spijt krijgen. Ik kan ervoor zorgen dat je nooit meer in deze stad hoeft te werken.”
De eetkamer werd stil, zoals dat in dure kamers gebeurt wanneer men een spektakel verwacht.
Iris haalde eenmaal adem.
Toen antwoordde ze – nog steeds kalm en beheerst – maar in vloeiend, onberispelijk Duits , het soort Duits waar moedertaalsprekers van versteld staan.
“Ik heb alles begrepen wat u vanavond zei, meneer Falken. Elke opmerking. Elk plan. En als iemand ergens spijt van krijgt… dan ben ik het in ieder geval niet.”
Klaus verstijfde.
Leons uitdrukking veranderde – heel even – alsof hij zijn zelfvertrouwen had verloren.
Iris verhief haar stem niet. Dat was niet nodig.
Ze zette haar dienblad neer, knikte beleefd en liep weg alsof ze net klaar was met haar dienst.
Omdat ze de kamer niet verslagen verliet.
Ze liet het aanstaan .
Later die avond kwam Iris thuis in haar kleine flat en trof haar grootmoeder, Helene Novák , aan bij het raam, wachtend – een dunne deken over haar knieën, haar ogen nog steeds helder.
'Je bent vroeg thuis,' zei Helene zachtjes. 'Vertel me wat er gebeurd is.'
Iris vertelde haar alles.
Helene luisterde zonder te onderbreken. Toen Iris klaar was, zag ze er niet teleurgesteld uit.
Ze zag er vastberaden uit.
Helene opende een oude leren map die Iris al honderd keer had gezien, maar die ze nooit had mogen aanraken.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
