Vervolgens ontving hij een sms-bericht:
De baby is geboren.
Gedreven door een masochistische behoefte aan afsluiting, nam Julian de metro naar de privévleugel van het Lenox Hill Hospital. Hij stond niet op de bezoekerslijst, maar hij wist een meevoelende verpleegster over te halen. Hij liep door de smetteloze gang, met in zijn hand een goedkope teddybeer die hij in de cadeauwinkel had gekocht.
Hij vond de kamer. De deur stond een klein beetje open.
Vanbinnen leek de suite meer op een vijfsterrenhotel dan op een ziekenhuiskamer. Bloemen bedekten elk oppervlak. Elena zat stralend in bed, met een klein bundeltje in roze kasjmier gewikkeld. Magnus Sterling stond bij het raam en glimlachte naar zijn kleindochter.
Julian keek hen even alleen maar aan.
Het was een portret van het leven dat hij had moeten leiden: de rijkdom, het gezin, de nalatenschap. Alles was er.
Elena keek op en hun blikken kruisten elkaar. Haar uitdrukking veranderde niet. Er was geen woede, geen triomf, geen leedvermaak.
Alleen maar onverschilligheid.
Ze keek hem aan zoals je een vreemdeling aankijkt die per ongeluk in de verkeerde kamer is beland. Daarna drukte ze op een knop op de bedrand van haar ziekenhuisbed.
Twee grote bewakers kwamen achter Julian de hoek om.
'Meneer Thorne,' zei een van hen, terwijl hij een zware hand op Julians schouder legde, 'u overtreedt het contactverbod. U moet vertrekken.'
'Ik wilde haar gewoon even zien,' fluisterde Julian, terwijl de teddybeer uit zijn hand gleed en op de grond viel.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
