Hij stond daar in de regen, bonzend tegen zijn paraplu, zijn hart bonzend.
Aan de andere kant van de lijn was het stil. Toen drongen Grace's volgende woorden diep bij hem door.
“Het is vreemd, weet je. Hij weet niet eens dat ze zijn dochter is.”
Mika hield zijn adem in.
Hij fluisterde tegen zichzelf: "Onze dochter?"
Zelfs de regen kon die waarheid niet verduisteren.
Hij deed een stap achteruit en wankelde.
Nu viel alles op zijn plaats.
De halsketting.
Het gezichtje van het kleine meisje.
Wat hij voelde toen ze lachte.
De pijn in Grace's ogen.
Mika was al weken verliefd op dat kleine meisje, zonder te begrijpen waarom.
Nu wist hij het.
Het was zijn bloed.
En hij had haar verlaten nog voordat ze geboren was.
Hij kon niet langer wachten.
Zijn hart bonkte wild. Zijn shirt was doorweekt, maar dat kon hem niets schelen.
Hij duwde de deur van Grace's hut open, zijn borst beklemd, zijn ogen brandend.
Grace stond geschrokken op van de vloer.
“Mika—”
'Waarom heb je het me niet verteld?' riep hij, zijn stem brak. 'Waarom heb je me niet verteld dat ze van mij was?'
De tranen stroomden over Grace's wangen terwijl ze probeerde sterk te blijven.
'Omdat ik je medelijden niet wilde,' beet ze terug. 'Omdat je me ooit zonder een woord te zeggen hebt verlaten. Ik dacht dat je weer zou verdwijnen. Ik dacht dat als ik het je vertelde, je haar zou komen halen en haar vervolgens weer zou verlaten.'
'Ik wist het niet,' fluisterde Mika. 'Ik wist niet dat ik een dochter had. Maar nu weet ik het, en ik voel het in mijn ziel.'
Hij viel op zijn knieën. Het maakte niet uit dat de vloer nat was. Het maakte niet uit dat Hope hen vanachter het gordijn met grote ogen gadesloeg.
“Ik hou van haar. Ik wil haar opvoeden. Ik wil elke dag deel uitmaken van haar leven.”
Hij keek op naar Grace, zijn stem trilde.
“En ik wil jou ook. Ik wil geen dag meer verliezen. Alsjeblieft… wil je met me trouwen?”
Grace bedekte haar mond, overmand door emotie en trillend.
Op dat moment trilde Mika's telefoon.
Een spraakbericht van Tiana verscheen op het scherm.
“Mika, alsjeblieft, neem geen beslissing voordat we hebben gepraat. Ik heb iets belangrijks om je te vertellen.”
Hij staarde naar de telefoon.
Eén keuze zou een hartverscheurend effect hebben.
De ander zou de zijne kunnen breken.
Mika zei lange tijd niets.
Hij keek naar Grace, de vrouw die hem ooit haar hart had gegeven.
Toen draaide hij langzaam zijn hoofd om en zag Hope.
Ze stond zwijgend bij de deur, haar kleine handen klemden zich vast aan het gordijn, haar ogen vol vragen.
Ze zette een kleine stap vooruit.
“Ben jij echt mijn papa?”
Mika voelde zijn hart tegelijkertijd breken en weer tot leven komen.
Hij knielde neer en spreidde zijn armen.
Ze botste tegen hen aan zonder op een antwoord te wachten.
Hij hield haar stevig vast, alsof hij zijn hele leven op dat moment had gewacht.
'Ja, mijn kleine ster,' fluisterde hij in haar haar. 'En ik zal je nooit meer verlaten.'
Grace veegde stilletjes haar tranen weg.
Mika stond langzaam op, haalde een ring uit zijn zak – de ring die hij sinds gisteren bewaarde, de ring die voor Tiana bedoeld was – en legde die voorzichtig op de houten tafel.
'Ik hou van je,' zei hij zachtjes. 'Grace... maar eerst moet ik nog iets afmaken.'
Hij draaide zich om en liep naar buiten, de avondzon tegemoet.
De wind was gaan liggen. De lucht was vredig.
Maar kilometers verderop reed een zwarte auto met hoge snelheid over de weg richting het dorp.
Binnen zat Tiana met een hand op haar buik, haar ogen rood van het huilen.
Ze fluisterde tegen zichzelf:
“Het is van hem… hij weet alleen nog niet van de baby af.”
Tiana was zwanger.
En Mika wist het nog steeds niet.
Wat zal er gebeuren als hij erachter komt?
Hij zal klem zitten tussen twee keuzes.
Deel je gedachten in de reacties.
Wat moet hij doen?
Kies je voor Hope en haar moeder Grace, of blijf je bij Tiana, die zwanger is van zijn zoon?
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
