Het feest was voorbij en mijn vader bracht de bruid zo snel en vrolijk naar de huwelijksnacht dat we tranen in onze ogen kregen van het lachen. Ik grapte tegen mijn jongere broer: "Kijk papa, hij is nu nerveuzer dan op zijn trouwdag."
Mijn jongere broer gaf me speels een tikje op mijn schouder: "Hij is bijna 70, maar hij heeft nog steeds zoveel energie!"
Net toen we dachten dat alles in orde was, hoorden we ongeveer een uur later Rekha huilen vanuit de slaapkamer. De hele familie was geschokt en verbaasd...
“Papa! Wat is er gebeurd?”
Niemand antwoordde, alleen snikken. Ik opende de deur en ging naar binnen.
Het tafereel dat zich voor me afspeelde, deed me versteld staan: Rekha zat ineengedoken in een hoek van de kamer, haar ogen rood, haar armen strak om haar knieën geslagen en haar ademhaling hortend. Mijn vader zat op bed, zijn kleren verward, zijn gezicht getekend door verwarring en angst. De sfeer was verstikkend.
Ik vroeg,
"Wat is er gebeurd?"
Rekha's stem trilde:
“Ik… ik kan dit niet… ik ben er niet aan gewend…”
mompelde mijn vader, met een blozend gezicht.
“Papa… ik bedoelde er geen kwaad mee. Ik wilde haar gewoon even knuffelen. Ze begon hard te huilen en ik was in de war en wist niet wat ik moest doen.”
De volgende ochtend, toen de gemoedsrust was teruggekeerd, ging ik met mijn vader en tante Rekha praten. Ik zei zachtjes:
“Het kost tijd om te wennen. Niemand zou gedwongen moeten worden tot iets waar hij of zij nog niet klaar voor is. Vanaf nu doen jij en tante het rustig aan: begin met gesprekken, ochtendwandelingen in Central Park, samen koken, tv-kijken. Als jullie je op je gemak voelen, houd dan elkaars hand vast, leun tegen elkaar aan. Wat intimiteit betreft, laat het vanzelf gebeuren wanneer jullie er allebei klaar voor zijn. Indien nodig vraag ik mijn oudere ooms of een relatietherapeut om hulp.”
Mijn vader zuchtte, maar de tranen stroomden over zijn wangen.
Voor de complete kookstappen ga je naar de volgende pagina of open je de knop (>) en vergeet niet om te DELEN met je Facebookvrienden.
